Paginakrul over OSAS
woensdag, 23 april 2014

longartsengroep

LONGZIEKTEN Longembolieën

Longembolieen: oorzaken, diagnose en behandeling

Gebruikerswaardering: / 175
LaagsteHoogste 

De longembolie


Wat zijn longembolieën?


Longembolie betekent letterlijk afsluiting van een longslagader door een embolus. Een embolus is een trombus (bloedklonter) dat meestal ontstaan is in de aderen van de benen of het bekken. Het losgeraakte stuk trombus wordt met de bloedstroom meegevoerd en komt via het hart in de longen terecht. Longembolieën komen vaak voor (ongeveer 3 op de 1000 mensen) en worden soms niet goed herkend. Ongeveer 60% van de patienten met een thrombosebeen blijkt ook longembolieën te hebben. Wanneer een longembolie niet behandeld wordt, dan is de kans op overlijden 30%, bij een behandelde longembolie is de kans op overlijden rond 5%.


Risicofactoren


De kans op het ontstaan van longembolieën hangt af van een aantal risicofactoren:


  • Lange tijd stilzitten
  • Recente operaties
  • Eerder thrombose of longembolie gehad
  • Zwangerschap/kraambed
  • Kanker
  • Bestaande longziekten (b.v. COPD)
  • Chronische hartziekten
  • Afwijkende stollingsfactoren in het bloed
  • Gebruik van oestrogenen (de pil)
  • Obesitas
  • Roken
  • Hoge bloeddruk

Welke klachten komen er bij longembolieën voor?


Specifieke klachten die passen bij longembolieën zijn er niet. Wel zijn er een aantal symptomen die vaak bij longembolieën worden gezien:


  • Benauwdheidsklachten (in 70% van de gevallen)
  • Pijn op de borst (in 65% van de gevallen)
  • Hoesten (in 35% van de gevallen)
  • Bloed ophoesten (in 12% van de gevallen)
  • Snelle ademhaling (in 70% van de gevallen)
  • Snelle hartslag (in 30% van de gevallen)
  • Koorts (in 15% van de gevallen)
  • Shock verschijnselen (in 8% procent van de gevallen)

Hoe wordt de diagnose longembolie vastgesteld?


Om de diagnose longembolie vast te stellen zijn een aantal onderzoeken van belang. Natuurlijk vormt de verdenking op longembolie en dus de combinatie van het verhaal van de patient (anamnese met speciale vragenlijst naar longembolieën (de Wells score)) en het lichamelijk onderzoek het eerste gedeelte van het onderzoek. Speciaal bloedonderzoek (de D-dimeren test) helpt ook mee om longembolieën uit te sluiten. Om echt longembolieën aan te kunnen tonen is het uitvoeren van een "CT-scan met contrastmiddel". Soms verdragen patiënten geen contrast en moeten er speciale zogenaamde "ventilatie/perfusie scans" ventilatie/perfusie scans uitgevoerd worden.


Hoe worden longembolieën behandeld?


De behandeling van longembolieën bestaat uit het geven van medicijnen die het bloed dun maken. De patiënten worden hiervoor in het ziekenhuis opgenomen en starten met zogenaamde laag-moleculaire heparines die 1 of 2x daags onder de huid worden gespoten gedurende een aantal dagen. Daarnaast wordt gestart met tabletten (Sintrom), die meestal gedurende een half jaar gebruikt moeten worden. Wanneer een longembolie of thrombose voor een tweede keer is opgetreden, dan wordt Sintrom meestal levenslang gegeven.


Filmpje over de longembolie


Voor een kort filmpje over longembolie, klik op dit onderstaande plaatje. Het filmpje komt van "www.gezondheidsnets.nl", een zeer informatieve Nederlandse website over gezondheid.



JavaScript is uitgezet!
Om de content af te beelden, heb je een browser nodig die JavaScript ondersteunt.

Filmpje over longembolieën. Gebruik ook de knoppenbalk!

Translate!(vertaal!):

AddThis Social Bookmark Button
Feeds LMNG Feeds LMNG
Er zijn nu 7 mensen online.
longemboliegroot

"Klik op de longembolie!"

Plaatje over stoppen met roken

Stoppen met roken vermindert de kans op longembolieën